ای ایران ای مرز پرگهر 

ای خاکت سرچشمه هنر

دور از تو اندیشه بدان  

 پاینده مانی تو جاودان

ای دشمن ار تو سنگ خاره ای من  آهنم

  جان من فدای خاک پاک میهنم

مهر تو چون شد پیشه ام 

دور از تو نیست اندیشه ام

در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما

پاینده باد خاک ایران ما

سنگ کوهت در و گوهر است 

 خاک دشتت بهتر از زر است

مهرت از دل کی برون کنم 

برگو بی مهر تو چون کنم

تا گردش جهان و دور آسمان به پاست 

 نور ایزدی همیشه رهنمای ماست

مهر تو شد چون پیشه ام 

 دور از تو نیست اندیشه ام

در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما

پاینده باد خاک ایران ما

ایران ای خرم بهشت من 

 روشن از تو سرنوشت من

گر آتش بارد به پیکرم 

جز مهرت در دل نپرورم

از آب و خاک و مهر تو سرشته شد گلم

 مهر اگر برون شود تهی شود دلم

مهر تو شد چون پیشه ام 

 دور از تو نیست اندیشه ام

در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما

پاینده باد خاک ایران ما

---------------

قطعه فوق بخشی از سرودی است که قهر و لطف ایرانیان را در تارک خود به یادگار دارد و در واقع بخشی از سه بند شعری است که دکتر حسین گلاب در مهر ماه ۱۳۲۳ سرود.

دکتر حسین گلاب سال ۱۲۷۴ هجری قمری در تهران متولد شد.تحصیلات ابتدایی را در مدرسه علمیه و متوسطه را در دارالفنون به پایان رساند.از سال ۱۲۹۸ که تدریس علوم طبیعی مدرسه دارلنون را عهده دار شد تا سال ۱۳۰۷ ۱۲ جلد کتاب در رشته علوم طبیعی تالیف کرد.ضمنا در دانشکده حقوق به تحصیل پرداخت و به دریافت دانشنامه لیسانس در رشته قضایی و علوم سیاسی نائل آمد. در سال ۱۳۰۷ تصدی کارهای علمی گیاه شناسی در دانشکده پزشکی بر عهده او گذاشته شد و از سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۳ در دبیرستان نظام و دانشکده پزشکی تدریس گیاه شناسی را برعهده داشت.در سال ۱۳۱۴ که کلاس مقدمات طب به دانشسرای عالی انتقال یافت به معاونت دانشسرای عالی و دانشکده علوم و ادبیات منصوب شد و در همین سال طبق مقررات قانون دانشگاه به دریافت درجه دکترا در رشته علوم نائل شد و به تدریش فیزیولوژی گیاهی در دانشسراس عالی و گیاه شناسی در دانشکده پزشکی پرداختو در سازمان نوین نوین دانشکده به استادی کرسی بیولوژی گیاهی و ریاست ازمایشگاه انتخاب شد.

دکتر حسین گلاب در سالهای ۱۳۲۴ و ۱۳۲۶ علاوه بر تدریس معاونت دانشکده پزشکی منصوب شد  و تا سال ۱۳۲۷  در این سمت خدمت کرد و سپس از این سمت کناره گیری کردو فقط به کار تدریش اشتغال ورزید.سال ۱۳۱۴ عضویت فرهنگستان و سال ۱۳۱۵ سردبیری فرهنگستان به او واگذار شد.

در سال ۱۳۴۵ از خدمات دولتی بازنشسته شد و یکسال بعد بعنوان نخستین استاد ممتاز دانشگاه تهران برگزیده شد و طی مراسمی از خدمات فرهنگی او قدرشناسی شد.از سال ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۴ رییس هیات موسسان و رئیس هیات امنای مدرسه عالی اراک بود. از اواسط سال ۱۳۴۹ در دوره دوم فرهنگستان زبان ایران عضو پیوسته بود و در چند گروه وازه ها شرکت داشت.

دکتر حسین گلاب در تاریخ بیست و دوم اسفند ماه ۱۳۶۳ چشم از دنیا فرو بست.

منبع: ضمضمه روزنامه اطلاعات

دوشنبه ۱۸ خرداد ۱۳۸۸